U vojno-taktičkom smislu napušten je koncept teško oklopljene konjice s teško oklopljenim vitezovima u korist pješaka strelaca koji su svojim velikim lukovima mogli strelama pogoditi udaljene mete te time sprečiti neprijateljsko napredovanje i pre nego dođe do borbe „prsa o prsa“. Prednosti strelaca naročito su došle do izražaja u bitci kod Crécyja i u bitci kod Agincourta. Najslavnije oružje Stogodišnjeg rata bili su luk i strela velških strelaca. Ovo snažno, precizno i dalekometno pešačko oružje dalo je Engleskoj stratešku prednost. Strelci su bili izuzetno mobilni a njihove su strele, zbog velikog luka i energije kojom su strijele iz tih lukova bile izbacivane, bile izuzetno precizne i mogle su probiti čak i oklop oklopljenih konjanika koji su činili okosnicu francuskih snaga i njihovu osnovnu udarnu moć. Francuska vojska pouzdavala se u samostrele koji su bili predviđeni za bliskiju borbu i nisu imali moć probijanja oklopa. Samostreli su se kvarili u presudnim trenucima, a njihova jedina prednost bila je u tome da osoba koja njime rukuje ne treba gotovo nikakvu vještinu niti snagu, dok je za rukovanje lukom i strelom trebalo dugotrajno iskustvo, snaga i vještina. Kako je zbog ovih promjena svatko mogao postati vrlo ubojit ratnik, feudalci – vitezovi više nisu jedini imali tu privilegiju da budu ratnici čime im je uzeta jedna od moći i privilegija na kojima su gradili svoj položaj u društvu.

Ono što je bila velika novost Stogodišnjeg rata pojava je baruta i topova koji su korišteni već od 1375. godine. Bitka kod Castillona bila je prva bitka u povijesti ratovanja u kojoj su topovi odigrali presudnu ulogu u francuskoj pobjedi nad Englezima.

Još se jednom, kao i mnogo puta u povijesti, pokazalo da osvajanje velikog prostora nameće okupacijskoj sili sve veće potrebe za vojnom kontrolom osvojenog prostora što opet, zbog nedostatka ljudstva, diktira potrebu da se sklapaju savezništva s prevrtljivim lokalnim feudalcima što se pokazalo lošim rješenjem za Engleze budući da je moćno Vojvodstvo Burgundija u odlučnom trenutku promijenilo stranu u sukobu i time praktično odlučilo sukob.

Stogodišnji rat pokazao je da je organizacija same države i njenih financija bio jedan od presudnih faktora u ovom sukobu. Naime, Engleska je krenula u rat kao centralizirana država s kraljem na čelu i s jedinstvenim poreznim sustavom koji je namicao sredstva za rat. Za razliku od Engleske, Francuska je bila rascepana partikularističkim interesima moćnih lokalnih feudalaca, a u vreme najvećih engleskih vojnih uspeha i slabim i nesposobnim kraljem Karlom VI.

Nakon što je Karlo VII. reorganizirao državu i vojsku, ratna se sreća preokrenula i napadač više nije imao mogućnosti suprotstaviti se organizovanoj vojsci francuskog kralja.

Stogodišnji rat pridonio je i nacionalnoj koheziji obje zaraćene strane, a naročito na francuskoj strani koja je bila opustošena ratom i svedena u minimalne okvire. Taj nacionalni osećaj pridionio je preobražavanju Francuske u centraliziranu državu kakva je i danas. Takođe i u Engleskoj je rat ostavio velike i dalekosežne posedice. Kao i u Francuskoj i u Engleskoj je došlo do snažnog opštenarodnog nacionalnog osvešćivanja. Od godine 1066., kada su Normani osvojili anglosasku Englesku, kraljevstvo je bilo podeljeno na dve etničke skupine, vladajuće potomke Normana i drugih Francuza, koji su govorili francuskim jezikom, sa jedne strane, te podređene anglosaske vojnike i kmetove, govornike staroengleskog jezika i  srednjoengleskog jezika, koji su sačinjavali većinu stanovništva. Etničke napetosti smirile su se već početkom 13. stoljeća, te se proces spajanja ta dva naroda ubrzao. Kroz 14. stoljeće taj je proces u potpunosti završio, u jeku Stogodišnjeg rata, može se reći da je simbolično završen sa Henrikom V. koji je bio prvi engleski kralj koji je u svojoj privatnoj i službenoj komunikaciji upotrebljavao isključivo engleski jezik. Tako su do tada dva naroda stopljena u jedan, moderni engleski narod.